Vertrouwen

 

horen zien zwijgen 2

 

Van huis uit heb ik het credo meegekregen “wees vertrouwd maar vertrouw niemand”. Deze kreet werd er ingehamerd. Zo heb ik mij ontwikkeld. Zo heeft mijn kijk op de medemens vorm gekregen. Mede hierdoor ben ik geworden wie ik ben. Altijd kun je bij mij terecht. Nooit zal ik bij jou terecht durven komen. Alles wat je mij toevertrouwt, blijft onder ons. Nooit zal ik jou iets toevertrouwen. Oh ja, ik kan je best eens iets vertellen. Dan lijkt het erop dat ik je vertrouw. Maar dat doe ik niet. Nee nee, ík ben te vertrouwen, jíj niet.

Dat zoiets niet zonder gevolgen kan blijven is duidelijk. Of ik dat zelf in de gaten heb? Soms wel. Vaak niet. Nee dat is niet waar. Ik zie het wel, maar ik stop het weg. Ver weg. Diep weg.

Wat dit met me doet?

De hele tijd er voor waken dat ik niet laat merken iets over anderen te weten, anders is het een inbreuk op het vertrouwen dat in mij gesteld is. Dat vreet energie.

Dus af en toe, heel soms, moet er wat stoom van de ketel. Dan probeer ik iemand te vertrouwen. Iets te vertellen, zodat er weer wat ruimte in mijn hoofd komt. Plaatsmaken voor nieuwe geheimen. Maar direct daarna voelt het ontzettend rot. Als verraad aan diegene die mij dát heeft toevertrouwd wat ik zojuist aan een ander heb verteld. Verraad ook aan mijzelf. Dan klinkt een stemmetje in mijn hoofd “zie je wel, ook jij bent niet te vertrouwen”.

Het is ook niet eerlijk naar de mensen waarmee ik een band heb. Zelfs bij mensen die mij dierbaar zijn ben ik terughoudend met mijn vertrouwen. Word ik dan ook nog eens een keer door hen teleurgesteld, dan duurt het lang voor er weer iets van dat vertrouwen hersteld is. Het gaat nog verder. Ook voor God probeer ik dingen te verzwijgen, iets niet te benoemen. Alsof dat kan. Stom hé!

Terwijl voor God geldt: “Ik ben te vertrouwen! Kom bij Mij met al je zorgen.”, heb ik toch de grootste moeite om het bij Hem neer te leggen.

Wil ik dit patroon doorbreken? Ja, graag. Maar hoe? Door iedereen te vertrouwen? Nee, dat zal niet lukken. Ook niet mogen.

Maar een tussenweg moet er toch zijn? Ik ben nog driftig op zoek naar een juiste vorm. Ooit zal ik die ook vinden. Intussen begin ik met op God te vertrouwen.

Ik ben wel benieuwd hoe jij hier tegenaan kijkt. Geen psychologische analyse van mijn persoon, maar hoe jíj omgaat met het vertrouwen dat mensen in jóu stellen. Geef een reactie als je durft.

Hoe ik met jouw reactie om zal gaan?

Tja, “wees vertrouwd…”.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Vertrouwen

  1. maahtje zegt:

    goedemorgen Henk, te vroeg om al inhoudelijk te reageren, eerlijk gezegd. Ik ga denken, en soms levert dat wat op…. goede dag vandaag!

  2. yag76 zegt:

    Kwetsbaar geschreven….

  3. roeland5 zegt:

    Ik vind het verschrikkelijk als mensen mij dingen toevertrouwen die ze niet met anderen durven delen. Als mijn naaste geheimen heeft, dan is die bang voor de mensen om hem/haar heen, en dat beschadigt hem/haar. Wanneer ik zulk vertrouwen krijg, dan wil ik mensen ertoe brengen om dat te repareren. Om weer die genade te vinden in hun relaties: ook als je de minder mooie kanten van jezelf laat zien wordt je geaccepteerd.
    Ik zal dus nooit van tevoren beloven iets niet door te vertellen, anders krijg ik zelf óók geheimen, en wordt alles alleen maar erger. Als mensen mij voor het blok zetten door mij eerst iets te vertellen, en daarna te verplichten het voor me te houden, tja, dan heb ik een probleem…
    De enige oplossing is dan dat de ander zo overtuigd is van Gods genade dat de veroordeling van de mensen hem/haar niet meer raakt. En dat is een lange weg, en dat ligt niet in mijn macht, maar waar ik kan zal ik helpen door genadig te zijn voor anderen.
    Mijn ideaal is dus: vertrouw iedereen, geniet van het vertrouwen van open mensen en genees het wantrouwen van mensen met geheimen.

    Dit ideaal is voor mij extra lastig: als ik later in de kerk aan de slag ga, dan moet ik allerlei informatie vertrouwelijk behandelen. In mijn ogen is dat de doodsteek voor het evangelie: zo komen mensen nooit van hun geheimen af, worden ze nooit vrij. Om heel eerlijk te zijn: ik haat pastoraat, en ik haat het effect dat het op de pastor heeft. Ik droom van een gemeente waarin mensen wél worden aangemoedigd om hun geheimen vertrouwelijk met één persoon te delen, maar dan óók moeten beloven om hun geheimen stukje bij beetje aan iedereen toe te vertrouwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s