Emotionele gebeurtenissen

vrolijk en verdrietig

 

 

Vorige week zat ik in een emotionele achtbaan.

 

Het begon met een crematieplechtigheid. Ik zie al erg op tegen begrafenissen, maar des te meer tegen crematies. Niet zozeer om het verschil tussen begraven en cremeren als ceremonie (hoewel ik principieel kies voor begraven). Nee, het verschil zit in hoe ik het beleef. De crematie was van de categorie “groot”. Zo’n 300 mensen waren aanwezig. Er werden een aantal toespraken gehouden; door de werkgever van de overledene, een vriend van de overledene, de zoon en de partner. En zoals het hoort: van de doden niets dan goeds. Op zich leefden al de aanwezigen mee en hadden zij het beste voor met de nabestaanden. Maar in dit alles miste ik de troost van het evangelie. De blijde boodschap dat Jezus voor ons is gestorven en dat wij daardoor eeuwig mogen leven. Ook al moeten wij ook sterven. Het leven gaat daarna door. Hoe anders bij deze crematie. Het leven eindigt hier. Er komt geen vervolg. En woorden als “rust zacht”, terwijl je weet dat de brandende oven wacht, krijgen dan voor mij een wrange bijklank.

Twee dagen later mochten we de verjaardag vieren van een goede vriend. Zijn 50e verjaardag (van harte kerel). Iedere gelukwens die hem werd toegeroepen werd steevast gevolgd door “en Gods zegen voor je komende jaren. Voor jou en je geliefde familie”. Niet alleen in droevige tijden maar ook in blijde dagen weten wij ons geborgen in Gods hand.

De volgende dag extra vroeg aanwezig zijn in de kerk. Ik had verwacht dat het heel druk zou worden want 12 jongelui, waaronder een van onze dochters, zullen in het openbaar hun geloof belijden en trouw beloven aan God en aan zijn kerk. Een dag waar zij een jaar lang naar toe hadden geleefd en gewerkt. En wij (de ouders) met hen. Bij de kerk aangekomen overviel mij een gevoel van teleurstelling. Ik had verwacht dat het, zoals gebruikelijk is bij dit soort feestelijkheden, al behoorlijk druk zou zijn. Eigenlijk viel het mij erg tegen dat de kerkzaal nog niet voor de helft gevuld was. Deze teleurstelling was echter van korte duur, want binnen enkele minuten liep de zaal zo vol, dat de koster al extra stoelen naar binnen moest brengen.

De band mocht weer spelen en de leden hadden zich heel goed voorbereid. Het resultaat mocht er zijn, het klonk als een klok. De organist haalde het onderste uit de kast (in dit geval het orgel). De predikant hield ons in zijn preek voor dat God je roept en redt. Het volk Israël werd door God teruggeroepen uit de ballingschap. Net zoals God voor hen zorgde, zo wil Hij ook voor ons zorgen. Wat je ook overkomt, Hij is bij je en Hij helpt je erdoor. Hij belooft niet dat je niets zal overkomen, maar dat Hij je helpt als je iets overkomt. En niet alleen helpt Hij je, nee Hij redt je. De uitkomst staat al vast. Dit te weten geeft veel rust. Zeg je “ja” tegen God, dan is dat het beste wat je kunt beloven.

Na de gebruikelijke (korte) toespraak wachtte de groep belijdeniscatechisanten een verrassing. (Met dubbel r, want die met één r heb ik aan het begin van dit stukje beschreven.) Als ouders hadden wij afgesproken dat we onze kinderen toe zouden zingen. Aan het eind van de dienst werden wij naar voren geroepen en hebben we onze kinderen het “Vrede van God…” toegezongen. Hiermee hebben wij hen de zegen van de Heer toegewenst over hun verdere leven. Met geheven hand, tranen in mijn ogen en mijn stem, en vol vertrouwen op God heb ik dit onze dochter toegezongen. Lieve meid, ik bid dat God je de kracht en de wijsheid wil geven om de beloften die je nu hebt uitgesproken vol te houden.

Een dag om dankbaar op terug te kijken. Een dag om nooit te vergeten. De Heer roept en de Heer redt! Geloofd zij de Heer!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Emotionele gebeurtenissen

  1. Angelique zegt:

    Toen jullie je dochter toezongen: Kippevel….erg mooi!

  2. yag76 zegt:

    Het moment dat jullie je kinderen toezongen … brok in mijn keel!
    Het voelde heel bijzonder om getuige te mogen zijn van zo’n intiem moment.
    Zo heb ik het tenminste wel ervaren.
    Prachtige dienst en een groep prachtige mensen… Kunnen wij nog veel van leren.

    • henk2109 zegt:

      Weet je wat ik heel bijzonder vond?
      Met je gezicht naar de kinderen staan en dus met je rug naar de gemeente. Vóór je zie je de blijdschap en emoties op de gezichten van de kinderen, maar àchter je voel je de liefde en verbondenheid van honderden mensen. Je voelt je totaal omgeven door liefde. “Gemeenschap der heiligen” gaat dan van je hoofd naar je hart.
      Wat een heerlijk gevoel, zoveel warmte zo dicht bij je.
      Dank je voor je lieve woorden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s