Eenzaamheid

eenzaamheid en ouderdomGisteravond was hij vroeg naar bed gegaan. Zin om het 12 uur te zien worden had hij al lang niet meer. Wat had het voor nut om zo lang op te blijven. Hij had er de energie niet meer voor. Hij was moe. Vreselijk moe. Die vermoeidheid overheerste bijna de eenzaamheid.

De eerste dag van het nieuwe jaar. Met een onbestemd gevoel was hij die morgen al vroeg opgestaan. Hij had ontbeten, maar het eten had niet echt gesmaakt. Het vreemde gevoel was niet verdwenen. Nu zat hij al uren in zijn stoel naar de muur tegenover hem te staren. Daar hingen de foto’s van zijn kinderen en kleinkinderen. De foto’s hielpen hem hun gezichten niet te vergeten. Wanneer zijn kinderen voor het laatst waren geweest, kon hij zich niet meer herinneren. Het was ergens rond zijn verjaardag geweest. Niet eens op de dag zelf, maar een paar dagen later. Het had geen diepe indruk achtergelaten. Na een kort bezoekje waren ze weer snel vertrokken. Bezig met hun eigen bezigheden. Hij kon er ook wel begrip voor opbrengen. Had hij zoveel jaar daarvoor zijn ouders niet op dezelfde manier behandeld? “Jullie begrijpen het wel hè, ik moet nog zoveel dingen doen.”

Zouden ze vandaag komen? Zwijgend staart hij naar de muur en ziet de schaduwen verschuiven.

En nu, na zoveel jaren te hebben geleefd, was hij moe. Eindeloos moe.
Terugkijkend op zijn leven was dat ook niet verwonderlijk. Zijn hele leven had hij gewerkt. Niet alleen voor de kost, maar ook voor kerk en omgeving. Altijd had hij klaar gestaan voor de ander. Geen vraag was hem teveel geweest. En waarom? Hij wist het niet. Dat zit in je aard, hadden anderen gezegd, je kunt niet anders. Wat een onzin. Natuurlijk had hij anders gekund. Hij had gewoon nee kunnen zeggen, toch? Maar dat had hij nooit gedaan. Klaar staan voor de ander was zijn lust en zijn leven geweest. Tenminste dat had hij zich altijd voorgehouden.

Ook zijn gezin had vaak genoeg gezegd dat hij eens aan zichzelf moest denken, om vervolgens zijn aandacht en energie voor hen te claimen. Tijd voor zichzelf had hij nooit gehad, in ieder geval nooit genomen.

En nu was het zover. Werken voor een ander deed hij niet meer. Maar daar kon hij geen rust uit putten. In plaats van rust, had het hem eenzaamheid gebracht. Tijd voor zichzelf had hij nu te over. Maar wat moest je doen met die tijd. Hij wist het echt niet.

Zijn vrouw was enkele jaren geleden overleden en sindsdien was hij steeds eenzamer geworden. In het begin waren kinderen en buren nog regelmatig op bezoek gekomen. Nooit lang. Dat, dachten ze, was te vermoeiend voor hem. Ja, vóór hem denken was een van hun sterkste kanten geweest. Vragen wat hij er zelf van vond, hun zwakste.

En in het begin kon hij zich nog goed zelfstandig redden. Tot het moment gekomen was dat het leven hem teveel energie kostte en hij de hulp van thuiszorg nodig had. In het begin voor de zware en lastige huishoudelijke taken. Maar de laatste jaren steeds vaker. Niet dat dat een schande was. Maar het gaf hem steeds meer inzicht in zijn eigen zwakheid. Tot hij het moment aangebroken achtte om zich helemaal over te geven in de handen van een zorginstelling. Dit was zijn eerste jaarwisseling in zijn nieuwe woonomgeving.

Ach ja, ook in het kerkwerk was zijn rol uitgespeeld. Daar was niemand meer geïnteresseerd in zijn mening. Misschien was hij ook milder geworden in zijn visie en vond men hem niet scherp en stellig genoeg in zijn overtuigingen om nog mee te discussiëren over allerlei kerkelijke verschilpunten. Dat was iets wat hem wel zorgen baarde. Je telt nog mee als je een mening hebt over een geschilpunt. Je telt niet mee als je in plaats van de verschillen de overeenkomsten gaat zoeken. “Wat houdt ons uit elkaar” is belangrijker geworden dan “wat bindt ons samen.” Je ver van de ander verwijderd houden op grond van menselijke normen en waarden is belangrijker geworden dan het elkaar proberen te vinden op door God gegeven regels. Hoezo, de ander uitnemender achten dan jezelf?

Vaak had hij zijn hand uitgestoken naar een ander. Vaak was hij afgewezen. Steeds was hij volhardend geweest. Volhardend in het aanbieden van hulp, zorg of een luisterend oor. Ook al werd het niet altijd gewaardeerd, zijn hand bleef uitgestrekt.

Die verworven mildheid hoopte hij terug te zien in zijn nieuwe woonomgeving. Maar daarin werd hij bitter teleurgesteld. Schijnbaar blijven eigen meningen belangrijker dan Gods gebod om de ander in liefde te zoeken. Zelfs als het eindpunt nadert.

Zo kon het gebeuren dat hij zijn dagen in eenzaamheid doorbracht. Nadenken over wat was geweest hield hem per dag nog wel een paar uurtjes bezig. Maar steeds vaker betrapte hij zich erop dat hij naar ièts keek, maar nièts meer zag.
En steeds vaker schrok hij op uit zijn gemijmer om te merken dat er weer een paar uren verstreken waren.

De dag was overgegaan in de nacht.
Het was morgen geweest en het was avond geweest. De eerste dag.
Vermoeid kleedde hij zich uit en ging naar bed.
In die nacht pakte hij de naar hèm uitgestrekte hand.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Eenzaamheid

  1. Wat een mooi en aangrijpend verhaal. Waarschijnlijk ook voor veel ouderen herkenbaar. De dagen slijten in eenzaamheid en misschien teleurstelling in zichzelf en zijn omgeving. Maar het slotzinnetje biedt hoop voor de meest hopeloze.

  2. Ik ben heel erg onder de indruk eigenlijk. ( van die laatste zinnen vooral). Wat schrijf jij gevoelig! Mijn ouders zijn tachtigers maar hebben elkaar nog. En we hebben als kinderen een familiehoekje. Zij doen ook mee. Ze kunnen goed omgaan met de computer. Dat maakt hun wereld groter, denk ik.

    http://kostbaar.blogspot.nl/

    • henk2109 zegt:

      Dank je wel Aritha.
      Wat fijn dat jouw ouders nog zo actief meedoen, ook via de computer. Je ziet niet vaak dat ouderen achter een pc gaan zitten. Hoewel, het verzorgingstehuis waar mijn moeder woont heeft een internetcafe. Ook ouderen gaan nog steeds met hun tijd mee.
      Geniet van elkaar (ouders en kinderen), zolang jullie elkaar nog hebben.
      Gods zegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s