Al tijd

tijdZaterdagmorgen, half acht. Ik lig, nog in diepe rust verzonken, in mijn bed als de telefoon gaat. Nu krijg ik wel vaker een telefoontje, maar op zo’n tijdstip belooft het meestal niet veel goeds. Terecht, blijkt het.

Het is het verzorgingstehuis waar mijn moeder verblijft. De verzorgende had haar, weggezakt in haar stoel, aangetroffen; niet reagerend op haar vragen. De stoel waarin ze haar dagen slijt. Samen met een collega hadden ze haar naar bed gebracht en de dienstdoende huisarts gebeld. Meteen daarna hadden ze mij gebeld. Mijn eerste gedachte was: “Oei, waarschijnlijk een tia.”

Nu heeft mijn moeder wel vaker een tia gehad. Dit is dan ook een van de redenen dat zij in een verzorgingstehuis woont. Dit is ook meteen de reden dat ik niet vreemd opkijk van zo’n bericht. Eigenlijk houd ik hier al rekening mee vanaf het moment dat ze daar woont. Wanneer is het weer tijd voor de volgende tia. Voor alles is er een tijd, is mij altijd geleerd. Dan ook voor een volgende tia.

Maar goed, terugkomend op mijn moeder, bleek het een zware tia te zijn. Vanzelfsprekend ben ik meteen naar haar toe gegaan. Omringd door verzorgenden en een verpleegkundige trof ik haar liggend in bed aan, met verbazende verwondering om zich heen kijkend. Het was meteen duidelijk, zij ziet veel, maar begrijpt niets. Ook naar mij toe geen blijk van herkenning. Nu is mijn moeder aan een oog blind en met het andere ziet ze nog ongeveer 20 procent. Verder is ze niet gewoon doof, maar stokdoof, aangevuld met een scheut oostindische doofheid. En achter die twee handicaps verschuilt ze zich als ze de dingen om haar heen niet meer helemaal helder krijgt. Ja, gek is ze nog lang niet. Als ik haar vertel dat ze naar het ziekenhuis moet voor een onderzoek, kijkt ze me met een blik vol onbegrip aan en zegt:”Wat is dat? Wat bedoel je?” Ook na een verdere omschrijving snapt ze niet wat er gaat gebeuren en berust in de dingen die er met haar gebeuren.
Het is blijkbaar een ongelukkige zaterdag, want de ambulance die haar moet vervoeren komt uit een naburige stad. Die van ons waren allemaal bezet. Maar na enige tijd wordt ze dan toch naar het ziekenhuis overgebracht. Als ik daar ook aankom, is ze al veel meer aanspreekbaar en zie haar steeds meer terugkeren naar de werkelijkheid van deze dag. Dat ze een tijdlang niet aanspreekbaar is geweest, kan ze niet geloven. Ze weet dat ze in haar stoel zat, maar kan niet uitleggen hoe ze in bed is gekomen. Maar dat er een stukje van de film mist, nee dat is niet zo.

Na een aantal onderzoeken, onderbroken door spoedeisende gevallen, is rond een uur of drie duidelijk dat ze minstens een nacht ter observatie moet blijven. Dit staat haar niet aan, maar ja, weglopen kan ze toch niet. Ze klampt zich vast aan het idee dat ze de volgende dag dan weer naar huis mag.

‘s-Avonds een tegengestelde emotie. Van zorgen maken naar blijdschap en dankbaarheid. Mijn oudste dochter viert haar verjaardag. 25 jaar geleden hebben wij haar van God gekregen om voor te zorgen. Nu is ze getrouwd en bezig haar eigen leven zelfstandigheid te geven. Dankbaar voor de vele jaren die wij al met haar hebben mogen beleven vier ik het feest.

De volgende dag, in de kerk, wordt ik er weer met mijn neus op gedrukt dat God voor alles een tijd heeft. We lezen Prediker 3. Het eerste deel van dit hoofdstuk laat zich lezen als een gedicht. Het laat veel aspecten van het leven zien in tegenstellingen. Een tijd van liefhebben en een tijd van afweren; een tijd van vrede en een tijd van oorlog; een tijd van zaaien en een tijd van oogsten; een tijd van leven en een tijd van sterven.

En ja, dat laatste kwam de vorige dag wel heel dicht bij.

God heeft alles een tijd gegeven. Zijn tijd. Niet de onze. Dit kan je erg onzeker maken. Onzekerheid over het ongekende van de toekomst. Niet wetend wat God voor jou in petto heeft, hier op aarde. Net als de titel van een bekende tv-serie: GTST. Je weet het niet hé! Maar net als in die serie is het iedere keer een verrassing wat de maker nu weer uit zijn hoge hoed tovert. De Maker van onze levens-serie verrast ons iedere keer weer. De ene keer met een lach, dan met een traan. Soms met blijdschap, dan weer met schrijnend verdriet. Het heeft een doel, daarvan ben ik overtuigd. Gelukkig blijft Hij erbij en regisseert mijn leven. Hij ziet het grote geheel. Hij kent de hele film en verdeelt de rollen. Iedereen de rol die bij hem/haar past. Het is een karakterstuk. En wat voor karakters! En wat een Regisseur!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Al tijd

  1. Angelique zegt:

    Heel veel sterkte met je moeder gewenst….mooi geschreven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s