Verliezen in vertrouwen

verliezen in vertrouwenVerliezen in vertrouwen

Wat je al niet met een opschrift kunt zeggen.
Mijn gedachten en gevoelens zwabberden de afgelopen weken alle kanten op.
Net een maand geleden trouwde een van onze dochters. Kort daarop ging het met mijn moeder steeds verder achteruit. Tot zij twee weken geleden “uit de tijd raakte”. Na enkele jaren, waarin ze steeds meer inleverde van haar gezondheid, gaf haar lichaam het uiteindelijk op. Nu heeft zij rust gevonden. Ook geestelijke rust. Want altijd heeft zij gemeend dat het verlossend werk van Christus niet voor haar bestemd was. Wel voor anderen, maar niet voor haar. Tot op hoge leeftijd was zij hier niet van af te brengen. Door geen predikant, ouderling, familie of vriend. Maar de laatste jaren mochten wij meemaken dat er een verandering optrad. Van een vaste overtuiging dat het eeuwige leven niet voor haar was, naar een nog vaster vertrouwen dat er ook voor haar een plaats was klaargemaakt in de hemel. Dat maakt dat wij als kinderen kunnen zeggen: “Wij hebben onze moeder verloren in het vaste vertrouwen dat we haar straks weer mogen zien.”
Of zoals een van onze kinderen het zei: “Oma geniet, wij hebben verdriet.” Maar ons verdriet gaat voorbij.
Dat is verliezen in vertrouwen.

En dan zit ik zondags in een kerk waarin ik steeds meer ruimte krijg. Letterlijk dan. Nee, niet omdat we naar elkaar steeds toleranter worden. Eerder het tegendeel. Die intolerantie jaagt ons steeds verder uit elkaar. Vaak volgt daarop dan de overstap naar een andere kerk. En laten we eerlijk zijn. Het is tegenwoordig ook heel gemakkelijk om over te stappen naar een andere kerk. Die overstap wordt vaak niet gemaakt omdat Gods Woord niet meer, of op een onjuiste manier, wordt verkondigd, maar omdat we het zelf ergens niet mee eens zijn. Of het met bepaalde mensen niet meer kunnen vinden. Of dat bepaalde vormen in kerkbeleving niet of juist teveel veranderen. Zo verdwijnt wat God wil naar de achtergrond en komt wat wij willen op de voorgrond te staan. Dan gaat het mis.
We houden steeds minder rekening met de mening en gevoelens van anderen. Het gesprek aangaan met de ander om toch samen verder te kunnen in één kerk, wat best lastig kan zijn want dat betekent dat je echt naar de ander moet luisteren, ontaardt vaak in een verdedigen van hetgeen ons scheidt. Eigenlijk moet je dan over je eigen grote ego heenstappen om de ander te kunnen zien en te luisteren naar wat er echt door hem wordt gezegd. Dat is voor velen echter een stap te ver.
Nog niet zo heel lang geleden kenden we in protestants Nederland veel minder verschillende kerken. De verschillen tussen deze kerken was vele malen groter dan tegenwoordig het geval is met de veelheid aan kerken en geloofsgroepen. Dat maakte een overstap naar een andere kerk ook tot een weloverwogen keuze. Soms heb ik de indruk dat er tegenwoordig eerder een impulsieve overstap wordt gemaakt. Want die andere kerk lijkt toch heel veel op die van mij, maar dan net even anders. En God wordt daar toch ook gediend? Waarom zou ik dan nog blijven als ik het niet zo fijn meer vind? We zoeken niet meer wat ons bindt, maar vertrekken zodra we iets ontdekken waarin we het niet met elkaar eens zijn. Ik denk dat onze  aandacht voor de ander hierdoor meer en meer verslapt.

Geldt dit voor iedereen? Nee, natuurlijk niet. Het is maar een mening, een mogelijke verklaring voor het leeglopen van kerken. Maar voordat je nu gerustgesteld achterover gaat hangen omdat je niet tot deze groep behoort, wil ik vragen of je over het volgende wilt nadenken. Is mijn ontevredenheid over bepaalde zaken in mijn kerk belangrijk genoeg om bij mijn broers en zussen weg te lopen? Hoe groot is mijn ego, kan ik daar nog overheen kijken om de ander te zien staan? Wil ik met broers en zussen leven zoals God dit vraagt, of is het belangrijker dat het in de kerk gaat zoals ik vind dat het zou moeten gaan?

Echt, broers en zussen. Het voelt als “iemand verliezen” als één van jullie een keuze maakt om naar een andere kerk te gaan omdat het niet gaat zoals jij het graag zou willen.
Tegelijk heb ik het vaste vertrouwen dat God niet loslaat. Hij waakt over zijn kinderen, in welke kerk zij ook zitten.
Ook dit is verliezen in vertrouwen.

Een fijne week.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op Verliezen in vertrouwen

  1. Jourtje (Willy) zegt:

    Even over het eerste deel: ik heb altijd moeite als ik over iemand die overleden is, hoor spreken als: we hebben die persoon verloren. En al helemaal als het over iemand gaat die door de Heer is Thuisgehaald – op welke manier dan ook. Het deed me dan ook erg veel pijn toen er over mijn man werd gezegd dat we hem verloren hadden…
    Want ik was hem helemaal niet kwijt. De basis van ons lange leven samen was en is er nog altijd, ook al ga ik nu alleen verder. Alles wat er was aan goede en moeilijke dingen heeft ons en mij gevormd tot wie ik ben. Dan ben je iemand toch niet kwijt?
    Ja, inderdaad, zijn lichaam is niet meer bij me. Maar zijn warmte, zijn liefde, zijn gedachten, enz., enz., enz. zijn om me heen en in me.
    Hij is al bij Jezus, ik ga daar nog naar toe, na nog een (korte) tijd hier op aarde.
    Wij zijn nooit kwijt; wij zijn bij Jezus als we niet meer hier op aarde zijn. En daar, bij Jezus, gaat alles zoals Jezus dat wil – dat is dus ‘goed’. We weten waar dat is, al kunnen we geen concrete plek ergens aanwijzen. Maar het is dichtbij – voor mij, maar dat is heel persoonlijk, is de regenboog een soort gordijntje wat we bijna weg kunnen schuiven – daarachter is God. Nogmaals, dit is mijn zeer beperkte, onvolmaakte voorstelling, waar ik troost bij vind. Een ander hoeft daar niets mee en kan iets heel anders zich voorstellen.
    Maar ‘verloren’, ‘kwijt’, nee – juist gevonden… Thuisgekomen.

  2. Angelique zegt:

    Een pakkende blog deze keer vind ik. En ook een herkenbare. Ik trek je rode draad door…overstappen….Tegenwoordig lijkt dat een makkelijk iets te zijn. En dan bedoel ik niet overstappen naar een andere provider of verzekering maar in een andere betekenis. Neem bv het huwelijk.
    Een rare vergelijkenis misschien wat ik nu maak, maar tegenwoordig gaan echtparen ook zo “snel” scheiden. 1 op de 3 huwelijken strand…ook ipv zoeken naar wat ze verbind, vertrekken ze zodra ze het niet eens kunnen worden met elkaar. Het lijkt een verschuiving die iedereen kan treffen…Het aangaan, bespreekbaar maken van gevoelens blijft moeilijk. Je verbonden blijven voelen in die specifieke situatie word makkelijk opgegeven blijkbaar…Mijn inziens iets te snel soms. Jammer.

    Mooi geschreven Henk, vele emoties komen bij je aan zo te lezen. Knap dat je het zo kan beschrijven!

  3. Jan zegt:

    Een Waar Woord. Bedankt voor het verwoorden en delen.

  4. Jedidja zegt:

    Mijn moeder leeft nog maar ik zie bij haar dezelfde geestelijke groei op late leeftijd. Mooi is dat. Ook bedankt voor de rest van je gedachten over de kerk.

  5. henk zegt:

    @Jourtje: Goed om te lezen dat je zoveel troost vindt na het overlijden van je man. Niet iedereen kan/zal je dit zo makkelijk nazeggen. Bedankt dat je hebt gereageerd.
    @Jan en Jedidja: Bedankt mensen.
    @ Angelique: Bijzonder dat je de vergelijking zo doortrekt naar het huwelijk. Maar ik begrijp wat je hiermee wilt zeggen. Het kan inderdaad hetzelfde gevoel oproepen. Bedankt voor je reactie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s