Fiets gejat!!!

fiets gejatHet is vrijdagavond, volleybal-avond. Ik word opgehaald door mijn volleybalmaatje en samen rijden we naar de sportzaal. Daar aangekomen wachten we op de rest van de spelers. Wat nog niet zo vaak voor is gekomen, gebeurt nu. Er zijn te weinig mensen om te kunnen spelen en oefenen. Het is niet anders en berustend keren we huiswaarts, onderweg nog gezellig bijpratend. We hebben naast het volleybal nog een gemeenschappelijke interesse: schrijven. Voordat we het in de gaten hebben staan we al weer bij mij voor de deur. Daar nemen we afscheid en wensen elkaar een goed weekend.

Eenmaal binnen mis ik toch wel de lichamelijke beweging. Mijn vrouw zit achter de computer te werken. Daarom besluit ik nog een eindje te gaan fietsen. Na een uurtje gefietst te hebben kom ik weer thuis. Daar tref ik niemand aan. Dat is vreemd, want mijn vrouw had niet gezegd dat ze nog weg zou gaan. Na een paar minuten zie ik onze auto aan komen rijden en loop ik alvast naar de voordeur om deze voor mijn vrouw open te doen. Tot mijn verrassing staat onze jongste dochter voor de deur, met een gezicht van zeven dagen onweer. Ze zou deze avond bij ons een tv-serie komen kijken, maar ik wist niet dat mijn vrouw haar op moest halen. Toch maar even gevraagd waarom de donder en bliksem van haar gezicht valt af te lezen. Dan barst ze los en vertelt dat haar fiets is gestolen. Ze is verschrikkelijk boos, want haar fiets stond gewoon op slot. Dit keer alleen niet met een kabel extra verankerd aan een paal of fietsenrek. Ze had mijn vrouw gebeld om haar op te komen halen en was haar alvast tegemoet gelopen. Dat had mijn vrouw echter niet goed gezien (wat ik me in het donker heel goed voor kan stellen) en was haar dus voorbij gereden. Al met al was er nu genoeg reden om zwaar gedesillusioneerd te raken. Als ik mijn armen om haar heen sla om haar te troosten, laat ze dit tot mijn grote verrassing gewoon toe. Normaal gesproken zwelgt ze in haar eigen puberale verdriet. Dit lijkt op een aangename volwassen reactie. Zou haar puberteit nu eindelijk aan het afnemen zijn? Ik durf het bijna niet te hopen.
Gewoonlijk is het vervolg op zo’n diefstal (ja, het is al vaker gebeurd): “Ik moet een nieuwe fiets!” Onze reactie daarop is dan meestal: “Je pakt maar een oude fiets uit de schuur!” Waarop het volgende antwoord komt: “Je denkt toch niet dat ik op zo’n oud ding ga fietsen; dan krijg ik rugpijn; ik zit als een idioot op zo’n oud barrel; ik schaam me rot; denk je dat ik gek ben; ik ga nog liever lopen.” Na deze stortvloed aan informatie waarom ze niet op een oude fiets wil zitten, overkomt haar dan een diepe droefenis. Haar leven is mislukt. Het zit ook altijd tegen. Altijd gebeurt dit bij haar, nooit bij een ander. Waarom heeft ze geen rijke ouders? Dan had ze al haar rijbewijs kunnen hebben en zou haar fiets ook niet gestolen kunnen worden. Ja, als puber zit het leven niet vaak mee.

Het lijkt er nu op dat haar boosheid vooral gericht is tegen de dader. In mijn ogen geheel terecht natuurlijk. Eindelijk hebben we een gezamenlijke vijand ontdekt. De dader! Een booswicht pur sang! De schavuit, de rekel, de boosdoener, de bandiet, de schurk, de etter… de termen worden steeds plastischer. Heerlijk om zo met een dochter een ander de schuld te kunnen geven van haar rotgevoel. Eindelijk ben ik niet de oorzaak van haar slechte humeur. Ik ben de dief bijna dankbaar. Bijna hè, bijna!

Dan nu de vervolgafspraken. “Tja, het lijkt erop dat we op zoek moeten naar een andere fiets.” Waarop de gebruikelijke reactie had moeten zijn: “Ik wil wel een nieuwe, geen oud barrel!” Maar ook nu volgt er een aangename verrassing: “Dat kan toch helemaal niet. Ik heb geen geld!” Dat laatste klopt. Ze is druk bezig met haar autorijlessen en daar gaat al haar spaargeld aan op. Gelukkig kan ik haar aanbieden dat wij voor een andere fiets willen betalen, mits deze niet te duur is. Dat stelt haar gerust. Ik stel dan ook voor om de volgende dag op zoek te gaan naar een ander exemplaar en vraag haar in al mijn onschuld om wat eerder dan gewoonlijk haar bed uit te komen. Dan merk ik dat de puberteit nog niet geheel voorbij is. “Wat denk je nu? Het kan toch niet zo zijn dat mijn enige vrije dag hieronder moet lijden! Ik heb ook nog een leven! Doe dat de volgende week maar!” Gelaten laat ik het maar over me heen komen in de hoop dat haar leven er morgen weer wat realistischer uitziet.

De volgende dag haar maar rond het middaguur een appje gestuurd (ja, dat is ook bij ons dé manier van communiceren geworden). Na een paar minuten komt er een berichtje terug of het ook goed is dat we over een uurtje samen kunnen gaan kijken naar een andere fiets. Natuurlijk vind ik dat prima. Enige tijd later zitten we samen achter de computer op marktplaats te kijken of er in de buurt nog iets aangeboden wordt. Gelukkig zijn er in onze stad verschillende mensen die fietsen te koop aanbieden. En zowaar staat er een exemplaar tussen dat aan onze verwachtingen voldoet. (Sorry fietsenmaker, dit keer kun je ons geen fiets leveren.)

Enige tijd laten komen we trots op onszelf weer thuis, een fiets en een kabelslot rijker en honderd euro armer. Tsja, pubers zijn niet goedkoop!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

6 reacties op Fiets gejat!!!

  1. Nathalie zegt:

    Wel ff gecheckt of deze fiets niet als gestolen geregistreerd staat

  2. Yvonne zegt:

    Tja, zo kun je ook aan stof voor een blog komen 😉 Wel balen van de fiets!

  3. Ariëlla zegt:

    Herkenbaar. Fiets van dochter is al twee keer gestolen op station. Je schrijft het heel sterk. Er zit groei in je dochter. En ook volwassen dochters willen niet vroeg uit bed 🙂

  4. Edwin zegt:

    😉👍

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s