De generatiewisseling

generatiewisselingHet is nog nacht als de telefoon gaat. Slaperig neem ik op en luister naar een emotioneel relaas aan de andere kant van de lijn. Als het gesprek is afgelopen, voel ik me een generatie ouder.

Dit zou zo maar een blog kunnen zijn over slecht nieuws. Dat is het niet. Lees maar verder.

Al sinds bekend is dat mijn dochter en schoonzoon in verwachting zijn van hun eerste kindje, hoor ik niets anders dan: Opa worden is zo leuk. Je weet niet wat je overkomt. Je hebt alleen de lusten en niet de lasten van kleine kinderen. Er gaat een nieuwe wereld voor je open. Het is alleen maar genieten. Enz.

Je begrijpt het misschien al, het telefoongesprek was een mededeling van mijn schoonzoon dat hij vader en ik grootvader was geworden.

‘s-Middags naar de kersverse ouders getogen om de jongste aanwinst te bewonderen. De deur wordt opengedaan door een tweetal in een of ander verpleegkundig uniform gestoken dames; de kraamhulpen. Waarschijnlijk was onze komst al aangekondigd, want we mochten zonder problemen naar binnen.

Eenmaal binnen mogen we meteen doorlopen naar de kraamkamer, waar mijn dochter op bed ligt. De trotse vader loopt nog wat onwennig heen en weer en probeert alles tegelijk te regelen: drinken voor de familie, zorgen voor zijn vrouw en aandacht geven aan zijn kind. Oh ja, ook nog instructies krijgen van de kraamhulpen over de komende nacht. Het gaat hem buiten verwachting goed af.

Als ik daar op die kamer zit te genieten van mijn familie, schieten mij de woorden te binnen die ik al die maanden daarvoor al heb gehoord over het opa-schap. Ik denk dat ik geen goede opa ben, want ik voel dit nog niet. Ik voel me helemaal geen opa, maar het is net of ik naar een herhaling in mijn leven zit te kijken. Per slot van rekening hebben wij zelf ook vier dochters gekregen en dit tafereeltje voelt wel heel vertrouwd. Als dan het kleine meisje begint te huilen, is mijn eerste reactie dan ook om het op te pakken en te gaan troosten. En dan valt het kwartje. Afblijven opa, je dochter is moeder geworden. Je eerste dochtertje, die je zelf zo vaak geknuffeld en getroost hebt. Met heel andere ogen kijk ik nu naar een jonge vrouw die net bevallen is van haar eerste kind. Een jonge vrouw (en ook een jongeman) die gestegen zijn op de generatietrap. Gestegen van kind, naar echtgenote, naar moeder.

En ook ik ben een treetje hoger gaan staan (misschien zijn we allemaal wel aan het afdalen i.p.v. opklimmen). Ik heb de opa-trede bereikt. Maar dat voelt nog wat onwennig. Zo hoog (of laag) heb ik nog nooit gestaan. Dit is nieuw voor mij. En ik moet altijd even wennen aan nieuwe dingen.

Opa zijn, het mooiste dat er is? Het lijkt me geweldig.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op De generatiewisseling

  1. margriet zegt:

    Mooi geschreven Henk, echt een stuk van van jou! Geniet er maar van, het wordt steeds leuker, we krijgen binnenkort ons 6de kleinkind! Dankbaar!

    • henk2109 zegt:

      dank je wel Margriet. Tja, jullie lopen wel een heel stuk op ons voor. Maar evengoed is ieder nieuw kleinkind een welkom geschenk. Geniet van jullie kinderschare.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s