Eerste klas

volle trein

Regelmatig ben ik voor mijn werk onderweg met het openbaar vervoer. Afwisselend reis ik dan eerste klas of tweede klas, al naar gelang mijn bestemming. Volgens mij kan ik dus best aangeven dat er tussen deze twee klassen een verschil zit. En dat verschil zit wat mij betreft in hoofdzaak niet in de kwaliteit of de ruimte, maar in het soort mensen dat deze klassen bevolkt.

Vandaag mocht ik met de Nederlandse Spoorwegen, ook wel NS genoemd, naar Rotterdam. Eerste klas. Het is donderdag en dat is per definitie de drukste dag van de week. Tenminste wat het openbaar vervoer betreft. Vraag me niet waarom, het is gewoon zo. Ook nu weer. Vanaf het tweede station is mijn coupé geheel gevuld met reizigers die, naar ik aanneem, net als ik een kaartje voor de eerste klas hebben gekocht. Als ik zeg “geheel gevuld”, dan bedoel ik dit ook letterlijk. Alle zitplaatsen zijn bezet, daarom moet een flink aantal medereizigers verplicht blijven staan. Een eerste klas staanplaats welteverstaan.

Na enige tijd worden wij gecontroleerd op geldige plaatsbewijzen. Alles klopt. Iedereen heeft alles tip-top in orde. Wat wil je anders? Het is tenslotte de eerste klas. Hier heeft alles kwaliteit, normen en waarden. Al snel is de conducteur klaar en loopt door naar de volgende coupés (lagere klas). Als hij ook daar zijn werkzaamheden heeft afgerond, loopt hij terug naar waar hij vandaan kwam (geen idee waar dat was). Als hij op zijn terugweg weer geconfronteerd wordt met het grote aantal staande eerste klas reizigers, vertelt hij: “In de volgende coupé zijn er nog een tiental lege zitplaatsen. U kunt daar nog goed zitten. Ik wil me nergens mee bemoeien, het is maar een tip, maar het is in de tweede klas.” Daarop vervolgt hij zijn weg.

Dan wordt het pas echt interessant. Ik zie de vertwijfeling op de gezichten van onze staande medereizigers opbloeien. Wat zal ik doen? Mijn plek in de eerste klas verlaten en gaan zitten in de tweede klas? Of hier blijven zitten, tussen mijn klasse-genoten? Eentje (ja echt, ééntje maar) heeft waarschijnlijk de knoop doorgehakt. Hij pakt zijn koffertje en loopt (vol ongeloof nagestaard door de andere staanders) richting andere coupé. Bij de deur aangekomen die het einde markeert van de veilige eerste klas en het begin van de tweede klas aangeeft, slaat de twijfel in volle omvang toe. Hij draait zich om en kijkt wanhopig naar de overige coupé-leden. “Wát moet ik doen?” lijkt zijn hele houding uit te stralen. Blijkbaar krijgt hij niet echt die ondersteuning van de overige reizigers waarop hij gehoopt had. De deur blijkt een onoverkomelijke hindernis. Met een schaapachtig lachje op zijn gezicht en zich een houding aanmetend van “Jullie dachten zeker dat ik echt naar de tweede klas zou gaan hè?” blijft hij de rest van de reis tegen de tussendeur geleund staan. Wel aan de eerste klas kant natuurlijk. Want dat is zijn soort. Op dat moment krijg ik er bijna een hekel aan dat ik eerste klas zit. Hier wil ik eigenlijk niet bij horen. This is so not me!!! Bijna. Deze stille interactie had ik voor geen goud willen missen.

Nu even terug naar het verschil in soort gebruikers van deze klassen. Een van mijn eerste verhalen, met als titel “Gekrenkte trots”, speelt zich af in de tweede klasse. In dat verhaal biedt een medereiziger mij, in een meer dan volle trein, zijn zitplaats aan. Hoe anders is de bevolking van de eerste klas. Moeizaam bevochten rechten om in deze bevoorrechte omgeving te mogen reizen. Laten zien dat je tot een bevolkingsgroep behoort die het zich kan veroorloven om in deze duurdere klasse te reizen. Of omdat je baas je belangrijk genoeg vindt om eerste klas te mogen reizen. Wat ook de reden mag zijn, het is en blijft een ander slag volk.

Waar mijn voorkeur ligt? Wat ruimte, rust en kwaliteit van de zitplaatsen betreft geef ik de voorkeur aan de eerste klas. Wat houding van medereizigers betreft, geef ik de voorkeur aan een staanplaats tweede klas boven een zitplaats in die andere klasse. Weet je wat? Ik ben blij met de afwisseling. Het maakt me dankbaar dat ik af en toe van rust en ruimte mag genieten. Het zet me weer met beide benen op de grond als ik met lotgenoten een tijdje in de tweede klas mag staan.

Waar geef jij de voorkeur aan?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s